Teken Of Schilder Een Hond In 6 Stappen

Stap 1

Zet de compositie en gebarenlijn neer

Markeer eerst hoeveel papier de hond inneemt. Zet een klein streepje bij het hoogste punt van de oren, het laagste punt van de poten en de uiterste punten van borst en staart. Zo voorkom je dat de kop prachtig wordt, maar de achterpoten niet meer op het vel passen.

Trek daarna één lichte gebarenlijn door de wervelkolom: van achterhoofd, via schouders en rug, naar de staartaanzet. Deze lijn vertelt of de hond alert rechtop zit, ontspannen doorzakt of naar voren leunt. Voeg een richting voor de borstkas en een horizontale grondlijn toe. Druk nauwelijks. De eerste lijnen zijn meetgereedschap, geen definitieve omtrek.

Stap 2

Bouw het lichaam uit drie massa’s

Teken een ovaal of eivorm voor de ribbenkast, een kleinere vorm voor het bekken en een bol of blok voor de schedel. Verbind ribbenkast en bekken met de lijn van buik en rug. Bij een diepe borst hangt de onderkant van de ribbenkast lager; bij een windhond trekt de buik sterk op. Een jonge pup heeft vaak een relatief grote kop en compact lichaam. Gebruik dus geen universele “hondenverhouding” als wet.

Plaats de schouderbladen niet als ronde bulten bovenop de voorpoten. Kijk naar de schuine richting van schouder naar bovenarm en daarna naar de elleboog. De voorpoot begint visueel hoger in de borst dan veel beginners tekenen. Achter ontstaat de kenmerkende zigzag uit dij, knie, onderbeen, sprong en voet. Maak eerst cilinders of taps toelopende blokken; de exacte contour komt later.

Vergelijk voortdurend. Hoe vaak past de kophoogte in de lichaamslengte? Ligt de borst verder naar voren dan de snuit? Staat de achterste voet onder het bekken of erachter? Meten is geen vals spelen. Het is kijken met discipline.

Stap 3

Maak de kop herkenbaar vóór ogen en neus

Verdeel de schedel met een verticale middenlijn die de draairichting volgt en een horizontale lijn door de ogen. In driekwartaanzicht buigt de middenlijn over het volume; zij loopt niet recht plat over het papier. Zet de snuit als een afzonderlijk blok of korte cilinder aan de schedel. De overgang van voorhoofd naar snuit — de stop — verschilt sterk per ras en bepaalt veel van het profiel.

Plaats de oren vanuit hun echte aanhechting op de schedel. Hangoren groeien niet uit de wang; staande oren beginnen evenmin boven op een willekeurige cirkel. Kijk naar de buitenvorm en naar de negatieve ruimte tussen oor en kop. Bij veel honden is één kleine knik of asymmetrie precies het detail waardoor het portret persoonlijk wordt.

De neus is een volume met een bovenkant, voorkant en zijvlakken. Maak hem niet meteen als één zwarte driehoek. De ogen liggen in de schedel en krijgen schaduw van oogleden en wenkbrauwboog. Laat een lichtpunt pas aan het einde staan. Twee even grote witte stippen maken een blik snel glazig.

Stap 4

Controleer poten, gewicht en silhouet

Verbind de constructievormen met een rustige buitencontour. Teken niet elk bobbeltje van de vacht. Zoek eerst waar borst in voorpoot overgaat, waar de buik achter de ribbenkast omhoogloopt en waar de achterdij het silhouet verandert. De contour aan de lichtzijde mag zachter zijn dan die aan de schaduwzijde.

Een hond moet gewicht dragen. Bij staan behoren de poten logisch onder de massa te landen. Bij zitten rust het bekken op de grond en vouwen de achterpoten naar voren of opzij, afhankelijk van pose en bouw. Zet een kleine slagschaduw onder de voeten of het zitvlak; zonder contactschaduw lijkt het dier te zweven.

Controleer de negatieve vormen: de driehoek tussen de voorpoten, de ruimte onder de buik en de uitsparing tussen kop en borst. Deze lege vormen zijn vaak makkelijker te vergelijken dan anatomische namen. Kloppen zij, dan klopt het silhouet meestal ook beter.

Stap 5

Leg eerst drie waarden aan

Knijp je ogen half dicht bij het referentiebeeld. Verdeel de hond in licht, middentoon en donker. Bij potlood laat je het papier het hoogste licht vormen, leg je middentoon met brede zachte streken aan en reserveer je 4B of houtskool voor de diepste accenten. Bij verf meng je vooraf drie waardemengsels. Zo blijft het dier leesbaar wanneer de kleur later rijker wordt.

Werk groot naar klein. Schaduw onder kaak, borst, buik en achterpoot bepaalt meer volume dan een perfect snorhaartje. De ogen, neusgaten en mondspleet zijn zelden allemaal even zwart. Houd één donkerste punt voor de plek waar je de aandacht wilt trekken, meestal de ooghoek of neus aan de schaduwzijde.

Witte vacht is niet wit papier met grijze lijntjes. Zij neemt de kleur van omgeving en schaduw aan. Zwarte vacht is niet één vlak zwart; zonder middentonen verdwijnen schedel, schouder en borst. Zoek warme en koele verschillen in de referentie, maar maak de waardeverhoudingen leidend.

Stap 6

Schilder vacht als richting en massa

Vacht volgt het lichaam. Op de snuit groeit zij kort en rond de vorm; op borst en staart kan zij langer uitwaaieren; rond gewrichten verandert de richting. Leg eerst brede groepen aan met de vorm mee. Breek daarna enkele randen met plukjes. Als iedere haar even scherp is, voelt de hond plat en onrustig.

Korte vacht vraagt vooral om subtiele waardeverlopen en enkele scherpe accenten. Krullende vacht lees je als overlappende donkere en lichte massa’s, niet als honderden spiralen. Lange vacht heeft duidelijke banen die uit anatomische punten vertrekken. De huid en het skelet blijven onder die banen aanwezig.

Werk de blik als laatste uit. Maak de bovenrand van het oog vaak iets donkerder door het ooglid, verzacht de onderrand en plaats één bescheiden lichtreflectie die bij de lichtbron past. Voeg enkele snorharen en losse haren toe, maar stop voordat het hele werk dezelfde scherpte heeft. Een sterk portret heeft stille zones.